نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

خلق بر این بساطها بر کف تو چو مهره ای         هم زتو ماه گشتنا،هم زتو مهره بردنا

گفت:«دمم چه میدهی،دم به تو سپرده ام        من زتو بی خبر نیم در دم دم سپردنا»

پیش به سجده می شدم پست خمیده چون شتر     خنده زنان گشاد لب گفت:«دراز گردنا»

روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان در شب کاغذ ها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانهء تب آلودم

شرمگین از شیار  خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه نا پیداست

من به پایان راه دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جا می ماند

عطر خواب آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو

کس نیابد دگر نشانه ی من

روح سوزان و آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه ی من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته بربال گرم رویاها

همره روزها سفر گیرم

بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی که هزار  باره بود

بار دیگر تو...بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم ز تو می خواهم

بروم در میان صحرا ها

سر بسایم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن

                                     زیباست

    ز قد پر خم من در  ره عشق          بر آب چشم من پل می توان کرد

  زاشک خون همچون اطلس من       براق عشق را جل می توان کرد

    ز  هر حلقه ازان زلفین پر بند           پی گردنکشان غل می توان کرد

تو دریایی و من یک قطره  ای جان      و لیکن جزو را کل می توان کرد

   دلم صد پاره شد هر پاره نالان          که از هر پاره بلبل می توان کرد

تو قاف قندی و من لام لب تلخ       ز قاف و لام ما قل می توان کرد

مرا همشیره است اندیشهء تو      از ین شیره بسی مل می توان کرد

     رهی دورست و جان پیاده         ولی دل را چو دلدل می توان کرد

                            خمش کن زانکه بی گفت زبانی

                           جهان پر بانگ و غلغل می توان کرد

                                                                                                                خیلی نامردی

تو می گویی که باز آیم،چه باشد         تو باز آیی اگر دل در گشاید

   بسی این کار را آسان گرفتند             بسی دشوارهاآسان نماید

    چرا آسان نماید کار دشوار                که تقدیر از کمین عقلت رباید

بهر حالی  که باشی پیش او باش       که از نزدیک بودن مهر زاید

       چنانک تن یساید بر تن  یار           به دیدن جان او بر جان بساید

چو پا واپس کشد یک روز از دوست      خطر باشد که عمری دست خاید

      جدایی  را چرا می آزمایی           کسی مر زهر را چون آزماید

گیاهی  باش  سبز  از  آب شوقش     میندیش از خری ژاژ خاید

                              سرک بر آستان نه همچو مسمار

                              که گردون اینچنین سر را نساید

که طاووس آن طرف پر می فشاند       که بلبل آن طرف تکرار دارد

             صدای نای انجا نکته گوید       نوای چنگ بس اسرار دارد

        بگه برخیز فردا سوی او رو          که او عاشق چو من بسیار دارد

چو بگشاید رخان ،تو دل نگهدار           که بس آتش در آن رخسار دارد

و لیکن عقل کوآن لحظه دل را          که دلها را لبش خمّار دارد

زما کاری مجو چون داده ای می     که می مر مرد را بی کار دارد

     دلم افتان و خیزان دوش آمد          که می مستی او اظهار دارد

دمیدم پیش و گفتم باده خوردی        نمی ترسی که عقل انکار دارد

        چو بو کردم دهانش بدیدم        که بوی آن پری دیدار دارد

                               ز  بو تا  بوی فرقی   بس عظیم است

                             و  او  بی  حد و   بی  مقدار    دارد

شاه منی لایق سودای من         قند منی،لایق دندان من

نور منی، باش دراین چشم من      چشم من و چشمهء حیوان من

گل چو ترا دید به سوسن بگفت     سرو من آمد به گلستان  من

از دو پراکنده تو چونی بگو            زلف تو و حال پریشان من

ای رسن زلف تو پابند من            چاه زنخدان تو زندان من

                       دست فشان مست کجا میروی

                     پیش من آ ای گل خندان من

                                                                                               .  only for you  .  R

آمده ام بهار خوش پیش تو ای درخت گل         تا که کنار گیرمت خوش خوش و می فشانمت

آمده ام که تا ترا جلوه دهم در این سرا           همچو دعای عاشقان فوق فلک رسانمت

آمده ام که بوسه ای از صنمی ربوده ای         باز بده بخوش دلی خواجه که واستانمت

گل چه بود که گل تویی، ناطق امر قل تویی     گر دگری نداندت چون تو منی بدانمت

جان و روان من تویی ،فاتحه خوان من تویی     فاتحه شو تو یکسری تا که به دل بخوانمت

صید منی شکار من گر چه ز دام جسته ای     جانب دام باز رو ور نروی برانمت

شیر بگفت مر مرا نادره آهو برو                     در پی من چه میدوی تیز که بردرانمت

زخم پذیر و پیش رو چون سپر شجاعتی         گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانمت

از حد خاک تا بشر چند هزار منزلست         شهر به شهر بر دمت بر سر ره نمانمت

هیچ مگو و کف مکن سر مگشای دیک را        نیک بجوش و صبر کن زانک همی پرانمت

نی که تو شیر زاده ای در تن آهوی نهان      من ز حجاب آهوی یکرهه بگذرانمت

                                  گوی منی و می دوی در چوگان حکم من

                                 در پی تو همی دوم گر چه که می دوانمت

فقط بخاطر تو 

آمده ام بهار خوش پیش تو ای درخت گل         تا که کنار گیرمت خوش خوش و می فشانمت

آمده ام که تا ترا جلوه دهم در این سرا           همچو دعای عاشقان فوق فلک رسانمت

آمده ام که بوسه ای از صنمی ربوده ای         باز بده بخوش دلی خواجه که واستانمت

گل چه بود که گل تویی، ناطق امر قل تویی     گر دگری نداندت چون تو منی بدانمت

جان و روان من تویی ،فاتحه خوان من تویی     فاتحه شو تو یکسری تا که به دل بخوانمت

صید منی شکار من گر چه ز دام جسته ای     جانب دام باز رو ور نروی برانمت

شیر بگفت مر مرا نادره آهو برو                     در پی من چه میدوی تیز که بردرانمت

زخم پذیر و پیش رو چون سپر شجاعتی         گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانمت

از حد خاک تا بشر چند هزار منزلست         شهر به شهر بر دمت بر سر ره نمانمت

هیچ مگو و کف مکن سر مگشای دیک را        نیک بجوش و صبر کن زانک همی پرانمت

نی که تو شیر زاده ای در تن آهوی نهان      من ز حجاب آهوی یکرهه بگذرانمت

                                  گوی منی و می دوی در چوگان حکم من

                                 در پی تو همی دوم گر چه که می دوانمت

فقط بخاطر تو

خودمو گم می کنم                توی این شهر شلوغ

پچ پچ آدمکا                            بسته تو هم می دوه

دیگه فریاد منو                     سایم هم نمی شنوه

صدای زنجیر تو گوشم می خونه                 تو داری از قافله دور می مونی

سر تو خم کن که در ها  وا میشن             تا بگی نه پشت کنکور می مونی

من می خوام مثل همه ساده زندگی کنم       چادر موندنمو هر جا خواستم بزنم

تو این در یا نمی خوام نهنگ باشم             پشت درهای قفل علی کنکوری باشم

صدای زنجیر تو گوشم می خونه              توداری از قافله دور می مونی

سر تو خم کن که درا وا میشن              تا بگی نه پشت کنکور می مونی         

دستهایم از یادمشعلها تهی شده بود

همهءستارهایم به تاریکی رفته بود

مشت من ساقهء خشک تپش ها را می فشرد

لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود

تنها میرفتم، می شنوی؟ تنها

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند،

در ها عبور غمناک مرا می جستند.

و من می رفتم،می رفتم تا پایان خودم فرو افتم.

ناگهان، تو از بیراههء لحظه ها، میان دو تاریکی، به من

                                                                     پیوستی

صدای نفسهایم با طرحدوزخی اندامت در آمیخت:

      همهء تپش هایم ار آن تو باد،چهرهءبه شب پیوسته.

                                                                      همهء تپشهایم.

من از گریزسرد ستاره هاگذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعلهء گمشده را

                                                             بربایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم،

زمزمهء نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.

خوشه ء فضارا فشردم،

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم.

میان ما سرگردانی بیابان هاست.

بی چراغی شب ها، بستر خاکی غربت ها،فراموشی

                                                                     آتش هاست.

میان ما«هزارو یک شب»جست و جو هاست. 

تکه نانی دارم،خرده هوشی،سر سوزن ذوقی

مادری دارم،بهتر از برگ درخت

دوستانی، بهتر از آب روان

و خدایی که در این نزدیکی است

لای این شب بو ها، پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب ، روی قانون گیاه.

من مسلمانم،

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه، مهرم نور

دشت سجادهء من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف.

سنگ از پشت نمازم پیداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد، سر گل دستهء سرو.

من نمازم را ، پی« تکبیرهَ الحرام»علف میخوانم.

پی «قد قامت» موج .

کعبه ام بر لب آب

کعبه ام زیر اقاقی هاست

کعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر.

«حجر السود» منروشنی باغچه است.

اهل کاشانم   پیشه ام نقاشی

گاه گاهی قفسی میسازم با رنگ، می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل تنهایی تان تازه شود.

چه خیالی ، چه خیالی،... می دانم

پرده ام بی جان است

خوب می دانم، حوض نقاشی من بی ماهی است

اهل کاشانم

نسبم شاید برسد به گیاهی در هند ،

به سفالینه ای از خاک«سیلک».

نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد.

پدرم پشت دو بارآمدن چلچله ها، پشت دوبرف،

پدرم پشت دو  خوابیدن در مهتابی،

پدرم پشت زمان مرده است.

پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود،

مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد.

پدرم وقتی مرد،پاسبان ها همه شاعر بودند

مرد بقال از من پرسید:چند من خربزه می خواهی؟

من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟

پدرم نقاشی می کرد.

تار هم می ساخت ، تار هم میزد

خط خوبی هم داشت.

خاک تمام جاده هاست               جامهء کهنهء تنم

   هزار راه رفته ام                   هزار زخم خورده ام

    تا تو مرا زنده کنی                 هزار بار مرده ام

شب از سرم گذشته بود           در شب من شعله زدی

         برای تطهیر تنم               صاعقه وار اومدی

         قلندرم، قلندرم                 گمشدهء دربه درم

فرو تر از خاک زمین                از آسمان فرا ترم

      قلندرانه سوختم               لب از گلایه دوختم

      برهنگی خریدم و                 خرقهءتن فروختم

هوا شدی نفس شدم                تیشه زدی، ریشه شدم

آب شدی، عطش شدم             سنگ زدی، شیشه شدم

تهی ز قهر کین شدم                  برهنه چون زمین شدم

مرا تو خواستی این چنین              ببین که این چنین شدم

 سپرده ام تن به زمین                 خون به رگ زمان شدم

سایه صفت در پی تو                    راهی لا مکان شدم

هیچ شدم تا که شوم سایه تو وقت سفر

مرا به خویش تن بخوان به باغ آیینه ببر

    قلندرم، قلندرم             گمشدهءدربه درم

فرو تر لز خاک زمین           از آسمان فرا ترم

سفارشات ترانه های داریوش در قسمت نظر خواهی پذیرفته میشود

اگر طالب هستید

                                 شاد زی

                                                مهر افزون

                                     بشکن!

مهُرسکوت، از لب خود بردار

منشین به چاهسار فراموشی

بسپارگام خویش به ره،

                                      بسپار

تکرار کن حماسهءخود، تکرار

چندان سرودِ سوک،

                                   چه می خوانی؟

نتوان نشست در دل غم،

                                     نتوان

از دیده سیل اشک،

                                 چه می رانی؟

سهراب مرده است،غمی سنگین

اما،

ـ غمی که افکند از پا

                              ـ نیست

برخیز!

رخش سر کش خود،

                          زین کن

امید نوشداروی تو

                                 از کیست؟

سهرابمرده ای و

                             ـ غمت سنگین

بگذر ز نوشداروی نامردان

چشم وفا و مهر نباید داشت

ای گُرد درد مند،

                              ـ ز بی دردان

افراسیاب خون سیاوش ریخت.

بیژن، به دست خصم

                              به چاه افتاد.

کو گرُدی تو،

                  ای همه تن خاموش!

کو مردی تو،

                ای همه جان ناشاد!

اسفندیار را چه کنی تمکین؟

ـ ای پر غرورِِ مانده به بندٍ

                                    «من»

تیر گزین خود به کمان بگذار،

پیکان به چشم خیره سرش، بشکن!

چاه شغاد مایهء مرگ توست

از دست خویش

                        بر تو گزند آید.

خویشی که هست مایهء مرگ خویش،

باید شکست جان و تنش،

                                      باید!

                         ...

یه وجب خاک مال من            هر چی میکارم مال تو

اهل طاعونی این قبیلهء مشرقیم

توئی این مسافر شیشه ای شهر فرنگ

پوستم از جنس شبه          پوست تو از مخمل سزخ

        رختم از تاوله              تن پوش تو از پوست پلنگ

    بوی گندم مال من       هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من       هر چی می کارم مال تو

تو به فکر جنگل آهن و آسمون خراش

من به فکر یه اتاق اندازهء تو واسه خواب

تن من خاک منه ساقهء گندم تن تو

تن ما تشنه ترین، تشنهء یک قطرهء آب

شهر تو شهر فرنگ           آدماش ترمه قبا

 شهر من شهر دعا           همه گنبداش طلا

      تن تو مثل تبر             تن من ریشهء سخت

   تپش عکس یه قلب        مونده اما رو درخت

     بوی گندم مال من          هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من          هر چی می کارم مال تو

نباید مرثیه گو باشم واسه خاک تنم

تو آخه مسافری خون رگت اینجا منم

تن من دوست نداره زخمی دست تو بشه

حال با هر کی که هست، هر کی که نیست ، داد می زنم

بوی گندم مال من هر چی که دارم مال تو

                                                                                    ۱۳۵۳    

عجب شاخه گل وار            به پایم شکستی

       قلم زذ نگاهت              به نقش آفرینی

که صورت گری را              نبود این چنینی

                 پری زاد و مهاساکشیدی           خدارا به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی،چه خوش باورم من            شکفتی و گفتی از عشق پر پرم من

تاگفتم کی هستی                تو گفتی یه بی تاب

    تا گفتم دلت کو                  تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه              که عاشق ترینی

 تو یک جمع عاشق               تو صادق ترینی

  همون لحظه،ابری              رخ ماه وآشفت

به خود گفتم ای وای         مبادا دروغ گفت

   گذشت روزگاری             ازاون لحظهء ناب

  که معراج دل بود             به درگاه مهتاب

دراون درگه عشق           چه محتاج نشستم

 تو هر شام مهتاب           به یادت شکستم

 تو از این شکستن          خبر داری یا نه؟

  هنوز شورعشق و         به سر داری یا نه؟

  تو دونسته بودی           که خوش باورم من

     شکفتی و گفتی          از عشق پرپرم من

   هنوزم تو شبهات        اگه ماه و داری  

             من اون ماه و دادم به تو، یادگاری

  موج و از ذریا می گیرم               شیرهء سنگ و می دوشم

     میارم ماه و تو خونه                می گیرم باد و نشونه

      همهء خاک زمینو                 میشمارم دونه به دونه

اگه چشمات بگن آره                 هیچکدوم کاری نداره

دنیارو کولم می گیرم                روزی صد دفعه می میرم

می کنم ستاره ها رو             جلوی چشات می گیرم

چشات حرمت زمینه            یه، قشنگِ نازنینه

تو اگه می خوای نزارم         هیچ کسی تورو ببینه

چشم ماه رو در میارم           یه نبرد بون میارم

عکس چشمتو می گیرم    جای چشم اون میزارم

    آفتاب و برش میدارم          واسه چشمات در می زارم

از چشام آیینه می سازم      با خودم برات میارم

اگه چشمات بگن آره        هیچ کدوم کاری نداره

پس فردا قرار است بهم جواب بده

یا خدا...

از شرم این صد چهره ها، در آیینه افتاده چین

از تند باد حادثه ، گفتی که جان در برده ابم

اما چه جان در بردنی،دیریست که در خود مرده ایم

اینجا بجز درد و دروغ                  همخانه ای با نبود

  در غربت من مثل من                هرگز کسی تنها نبود

عشق و شعور و اعتبار             کالای بازار کساد

سوداگران در شکل دوست          بر نارفیقان شرم باد

هر کس که روزی یار بود            اینجا مرا تنها گذاشت

     ای نازنین، ای نازنین             در آیینه ما را ببین

من با تو گریه کرده ام              در سوگ همراهان خویش

آنان که عاشق مانده اند          در خانه بر پیمان خویش

ای مثل من در خود اسیر          لیلای من با من بمیر

       تنها به یمن مرگ ما              این قصه می ماند به جا

هجرت سرابی بود و بس         خوابی که تعبیری نداشت

هر کس که روزی یار بود          اینجا مرا تنها گذاشت

     ای نازنین، ای نازنین            در آیینه ما را ببین

کلیهء سفارشات داریوش پذیرفته میشود

فقط نظر دهید!!

                          در این گرداب وحشت زا   

چه امیدی، چه پیغامی                  کدامین قصهء شیرین 

                              برای کودک فردا !

زمین از غصه می میرد                 گل از باد زمستانی

        شعور شعر نا پیدا                  در این مرداب انسانی   

همه جا سایهء وحشت                 همه جا چکمهء قدرت

      گلوی هر قناری را                    بریدن از سر نفرت 

      به جای رستن گلها                   بهباغ سبز انسانی  

           شکفته بوتهء آتش                  نشسته جغد ویرانی

    چه آغازی، چه انجامی               چه باید بود ، و باید شد

                        در این گرداب وحشت زا   

گه می گوید، که می گوید جهانی این چنین زیباست

جهانی این چنین رسوا، کجا شایستهء رویاست

سوالی مانده بر لب ها                 که می پرسم من از دنیا

        به تکرار غم نیما                   کجای این شب تیره

        بیاویزم، بیاویزم                 قبای ژندهء خود را

                     قبای ژندهء خودرا         

ببین چقر حقیر شده              اوج بلند بودنم

رو می کنم به آیینه             من جای آیینه میشکنم

رو به خودم داد میزنم           این آیینه است یا که منم

من و ما کم شده ایم           خسته از هم شده ایم

بندهء خاک، خاک نا پاک        خالی از معنای آدم شده ایم

دنیا همون بوده و هست            حقارت از ما و منه

     و گرنه پیش کائنات             زمین مثل یه ارزنه

زمین بزرگ و باز نیست              دنیای رمز راز نیست

به هر طرف رو می کنم            راه رهایی باز نیست

دنیا کوچک تر از اونه                  که ما تصور میکنیم

فقط با یه عکس برزگ           چشمامونو پر می کنیم

به روز ما چی اومده           من وتو خیلی کم شدیم

پاییز چقدر سنگینی داشت        که مثل ساقه خم شدیم

رو می کنم به آیینه             رو به خودم داد میزنم

ببین چقدر حقیر شده             اوج بلند بودنم

                                           وقتی همخونه نداری خونه موندن نداره

گرد تنهایی گرفته دیگه این خونهء غمگین

                                          روزها همرنگ چشاته مثل شب ساکت سنگین

شیشهء آیینه شکسته رو تن سنگی باغچه

                                           کاکلی چشماش و بسته گلها پژمرده تو باغچه

دست کاغذ رو درختا همهء برگ ها رو چیده

                                            دیگه هیچکی لب ایوون جوخه ها رو دون نمیده

شعر تنهایی خونه دیگه خوندن نداره

                                           وقتی هم خونه نداری خونه موندن نداره

بی تو این خونهء خالی رنگی از شادی نداره

                                            دست تنها توی گلدون گل تنهایی میکاره

قصهء دربه دری مو نمی دونی تو می دونم

                                          تو هوایی که تو نیستی به هوای کی بمونم به هوای کی  بخونم

قصهء تلخ غروب و خوندم از غربت چشمات

                                              می دونستم گل عشقم میشه پرپر توی دستات

می دونستم دل تنگم دور صد خاطره می شه

                                             رو تنم خالی می مونه جای اون دستا همیشه

تو غزل وارهء عاشق یه چمن عطر شقایق

                                               منو دل تنگی ابرها هوس گریه هق هق

تو زلال تن آبی منه تن تشنه سرابم

                                              فکر همخونه ای با تو نمیاد حتی تو خوابم

شعر تنهایی خونه دیگه خوندن نداره

                                             وقتی همخونه نداری خونه موندن نداره

تبر هاتان زخم دار است با ریشه چه می کنید ؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای، پرواز را

علامت ممنوع میزنید، با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟

گیرم که میزنید، گیرم که می برید ، گیرم که میکشید،

با رویش نا گزیر جوانه چه می کنید؟

تمام بغض قناری ها صداتو ترسونده

اجاق کینهء پاییزی گلاتو سوزونده

تو اون ستارهء خاموشی که خواب تورو برده

پیام سرخ شقایق ها تو قلب تو مرده

چشات مثل شب بارونی                                          دلت پر از غم پنهونی

مثل پرندهء زندونی                                                  بخون به نامهء دل

مثال تیغ گل زردم                                                   یه شعر خستهء پر دردم

ببین که قایق امیدم                                                نشسته بی تو به گل

غم غریب کدوم غروبی                                         که عطر پاییز گرفته بوی تنت

نگات به سوی کدوم ستاره است

که قلب، پاره است به زیر پیرهنت

من وتو چله نشین این شب پر اندوهیم

من وتو سایهءغمگین غروب رو سیاهیم

چرا به سفرهء ما دیگر نشانی از نان نیست

به خاک غم زدهء شهرم بذر باران نیست

زمان بر مغز و پوست کهنگی می تازد امروز

چه کم داریم من و تو از درخت و سنگ بی مغز زمین ای دوست

بنگر، بنگر، زمین هم پوست می اندازد امروز

پلاس کهنهء اندیشه را دور باید انداخت

زمستان هرچه بود، تاریک و طولانی         دل ما هر چه شد، سرد و زمستانی

     زمین اما به دور از کینهء بهمن              نشسته با گل و خورشید به مهمانی

به شاد باش شمیم بارش نم نم              به فال نیک دیدار گل مریم

    بیا تا یک نفس شکرانهء امروز           به داغ دل ، فراموشی دهیم با هم

                         بزن ای طبل باران         برقص ای بید مجنون

                           رسیده پچ پچ گل         به گوش خاک محزون

                      بیاریم سفرهء عید          بچینیم قاصدک ها

                       هزاران سین تازه            بجای سوز و سرما

             تماشا کن در آیینهء نوروز         نمی بینی غبار قصهء دیروز

         مبادا بر چلیپای شب سرما         مسیحایی چنین بخشنده و دلسوز

       سلام ای سایه سالار سرو ناز       سرود سار  و سحر سور عشق ورزی

سپیده سیر سوسن در سحرگاهان        سمن گو ساعت سرشار سرسبزی

                           بزن ای طبل باران          برقص ای بید مجنون

                            رسیده پچ پچ گل          به گوش خاک محزون

دیوار کاهگلی یه باغ خشک که پر از شعرای یادگاریه

مونده بین من و تو رود بزرگ که همیشه مثل بودن جاریه

      صدای رود بزرگ همیشه تو گوش ماست       این صدا لالائی خواب خوب بچه هاست

کوچه اما هر چی هست کوچهء خاطره هاست      اگه تشنه است اگه خشک مال ماست کوچهء ما

           توی این کوچه به دنیا اومدیم       توی این کوچه داریم پا میگیریم

            یه روز هم مثل پدر بزرگ باید     تو همین کوچهء بن بست بمیریم

          اما ما عاشق رودیم مگه نه         نمی تونیم پشت دیوار بمونیم

         ما یه عمر تشنه بودیم مگه نه       نباید آیهء حسرت بخونیم

دست خستمو بگیر تا دیوار گلی رو خراب کنیم

یه روزی هرروزی باشه دیرو زود میرسیم با هم به اون  رود بزرگ

تنهای تشنمونو می زنیم به پاکی زلال رود

                                 دست خستمو بگیر

      هست عقلی همچو قرص آفتاب       هست عقلی کمتر از زهره و شهاب

هست عقلی چون چراغی سر خوشی         هست عقلی چون ستارهء آتشی

        زآنکه ابر از پیش آن چون واجهد         نور یزدان بین خردها بردهد

       عقل جزوی عقل را بدنام کرد          کام دنیا مرد را بی کام کرد

     آن ز صیدی حُسن صیادی بدید         وین ز صیّادی غم صیدی کشید

    آن زخدمت ناز مخدومی بیافت         وین ز مخدومی ز راه عز بتافت   

        آن ز فرعونی اسیر آب شد        وز اسیری سبط صد سهراب شد

لعب معکوس است و فرزین بند سخت        حیله کم کن کار اقبال است و بخت

        بر خیال و حیله کم تن تار را        که غنی ره کم دهد مکار را

        مکر کن در راه نیکو خدمتی        تا نبوّت یابی اندر امّتی 

    مکر کن تا وا رهی از مکر خود        مکر کن تا فرد گردی از جسد

   مکر کن تا کمترین بنده شوی       در کمی رفتی خداونده شوی

        لیک چو پروانه در آتش بتاز        کیسه ای زآن بر مدوز و پاک باز

         زور را بگزار و زاری را بگیر       رحم سوی زاری آید ای فقیر

زاری مضطرّ تشنهء معنوی است        زاری سرد دروغ آن غوی است

گریهء اخوان یوسف حبلت است        که درونشان پر ز رشک و علت است